BAF PELİKANININ GERÇEK HİKAYESİ

Aphrodite'nin Kayası kadar ünlü olan Kokos, Paphos limanının çok sevilen bir parçasıdır. Ancak, bilmediğiniz birçok şey var...

Elbette Kokos'u tanıyorsunuz – herkes tanıyor!

On yıllardır Paphos sahilinde bir sabit. Posta kartlarında ve pullarda, uluslararası makalelerde ve belgesellerde yer alan bir ünlü. Hatta bir zamanlar, bir Rus modelle skandal bir çıplak fotoğraf çekiminde bile yer aldı!

Ama işin aslı şu: Tanıdığınız ve sevdiğiniz Kokos aslında ilk değil, dördüncü Kokos. Dahası, bu pelikan dişi!

“Herkes Kokos'un erkek olduğunu düşünüyor, çünkü adı öyle,” diyor Andros Papiris gülerek. “Ama bu, babamın kurtardığı ilk pelikana verdiği isimdi; çünkü bu, kuşlar için çok yaygın bir isim. Şu anki pelikan aslında Kokos Dördüncü. Ve uzun bir mirası yaşatmak zorunda…”

Andros, Paphos Limanı'ndaki Pelikan Restoranı'nın sahibidir. 50'lerinin sonlarında, neşeli, nazik ve düşünceli biri; tam anlamıyla bir insan sever. Ama bir pelikan sever olduğunu da kabul ediyor: dördüncü Kokos da dahil olmak üzere, dört Kokos da ailenin değerli üyeleri olmuş.

“Babam, restoranı açtığında, ilk Kokos'u 1967'de kurtardı,” diyor. “Ve oldukça ilginç bir hikaye var!

“O zamanlar, Paphos büyük gemilerle şarap ve muz ihraç ediyordu; bu gemiler, kıyıdan bir mil kadar uzakta demirliyordu; ürünleri daha küçük botlarla taşıyorlardı. Bir gün, muzları gidip getirirken, bir denizci denizde sürüklenen bir pelikan fark etti…”

İlk Kokos her seferde oradaydı – dalgaların üzerinde bobin gibi duruyordu, neredeyse hiç hareket etmiyordu. Bu yüzden denizci eğilip onu sudan çıkardı…

“Kanadı kırılmıştı,” diyor Andros, “bu yüzden onu hemen babama götürdüler – sadece kuşlar hakkında çok şey bildiği için değil, aynı zamanda ona gerçekten balık verebileceği için.”

Andros'un babası, Kokos I'i iyileştirdi, onu besledi ve ailesinin bir parçası gibi bakımını üstlendi.

“Ve sonra, onu bırakma zamanı geldiğinde – gitmedi! Daha önce bir balıkçıl kuşunu kurtarmıştık ve o iyileştiğinde oldukça mutlu bir şekilde uçup gitmişti. Ama Kokos? Babam onu suya koydu, nasıl uçacağını gösterdi, doğru yöne işaret etti! Ama o gitmek istemedi. Mutluydu. Evinin bulunduğunu anladı!”

Pelikanlar genellikle göçmen kuşlardır; türlerine bağlı olarak, üreme, beslenme ve dinlenme alanları aramak için uzun mesafeler kat edebilirler. Kokos gibi Gül Pelikanları (büyük beyazlar olarak da bilinir) genellikle güneydoğu Avrupa ve Asya'nın bazı bölgelerinde ürer ve kış aylarında Afrika ve Hindistan'a göç ederler.

Ancak, bu tür, yeterli bir ortamda bol yiyecek ve güvenli bir habitat bulursa göç etmeyi sıklıkla reddedebilir. Ve doğru bakım ile, genellikle doğada yaşayacaklarından çok daha uzun yaşarlar…

“İlk Kokos, öldüğünde yaklaşık 20 yaşındaydı,” diyor Andros, üzgün bir gülümsemeyle. “Kokos II, onu kurtardığımız dişi eşinden daha uzun yaşadı. Asla doğadan bir pelikan almayın,” diye ekliyor. “Çünkü ekosistemin bir parçasıdırlar – bu özgürlüğe saygı göstermek önemlidir.”

Kokos III (bir başka erkek) Kokos II için bir arkadaş olması amacıyla edinildi. Ve 2021'de her ikisi de (ikincisi 25 yaşına girdiğinde) vefat edince, Kokos IV, yine Hollanda'daki bir hayvanat bahçesinden geldi.

Tüm Kokoslar Gül Pelikanlarıdır.
“Ona çok belirgin bir kişiliği var,” diyor Andros gülümseyerek. “Hepsi çok dost canlısı; sosyal kuşlar. Ama bu özellikle dışa dönük: insanlarla olmayı çok seviyor!”

Önceki nesillerde olduğu gibi, Kokos IV de ailenin bir parçası, diye ekliyor. Onu her zaman gözeten bir çalışan var ve restoran kış yenilemeleri için kapandığında, Andros'un kendi havuzuna yerleşiyor.

“Benim köpeğim kıskanıyor,” diye gülüyor. “Ama zor! Kokos benim için bir çocuk gibi. Her sabah, onu denize yüzmeye teşvik ediyoruz – ama oldukça tembel ve pek çaba göstermiyor. Kesinlikle Kalesi'nde takılmayı tercih ediyor!”

Yine de, Kokos'un ara sıra küçük gezintilere çıktığı biliniyor. Andros'un bu eşsiz kuşu gözetleyen bir arkadaş ağı var.

“Geçen gün, eski bir çalışanım beni aradı. ‘Andro,’ dedi. ‘Kokos'u The Annabelle üzerinde uçarken gördüm!’ Bir başka sefer, birinin Paphos fenerinin etrafında dönerken onu gördüğünü söyledi. Ne kadar özgür olduğunu gösteriyor – istediği yere gidiyor!”

Eğer Kokos gitmek istemeseydi, Andros yinelemekten kendini alıkoyamıyor, giderdi. “Pek çok insan, bir pelikanı tutmanın acımasız olduğunu söylüyor. Ama onu nasıl ‘tutuyoruz’?” diye soruyor. “O bir tasma ile bağlı bir evcil hayvan değil; kesinlikle kafeste değil,” diye ekliyor.

“En iyi sağlık durumunda ve istediği zaman uçup gidebilir. Ama sanırım o, ailenin bir üyesi olduğunu ve buranın evi olduğunu kabul etti!”

Bu duygu Andros'un da paylaştığı bir his.

“Her birkaç haftada bir seyahat ediyorum – bu benim hobim,” diyor. “Japonya, Şili, Kenya, Avustralya'ya gittim – gittiğim her yerde pelikanları arıyorum! Ama her zaman geri dönüyorum. Paphos, dünyadaki en iyi şehir: en iyi insanlara, en iyi tarihe, en iyi balığa sahip!

“Ne benim için ne de Kokos için Paphos evdir,” diye sonuçlandırıyor Andros. “Kıbrıs'taki en büyük şehir olmayabilir. Bir iş merkezi veya başkent veya parti yeri olmayabilir. Ama bir ruhu var. Ve bir kalbi var.

“Paphos,” gülümseyerek ekliyor, “mükemmel bir evdir. İster yerel olun, ister yabancı, ister bir pelikan!”